RSS  

نمی دانم چه تعداد از بازدیدکنندگان این وبلاگ در جریان ماجرای شکایت استانداری از بنده هستند. خلاصه ی ماجرا این است من پس از برکناری یا به قول برخی جابجایی سردار سرتیپ علی عبداللهی استاندار سابق گیلان، مقاله ای تحلیلی نوشتم در پست 79 وبلاگ می توانید این مقاله را ملاحظه کنید. من به عنوان یک روزنامه نگار و فعال سیاسی و مهمتر از همه، یک شهروند ایرانی حق اظهار نظر دارم. حق دارم درباره ی عملکرد کسانی که مقدرات ما را رقم می زنند قضاوت کنم. من در آن مقاله نه قصد تشویش اذهان عمومی داشتم ، نه قصد توهین و نه کذبی را منتشر کردم البته از دیدگاه خودم، شاید دیگران نظری خلاف این مدعا را داشته باشند.

من فعالیت مطبوعاتی ام را از سال 1375 آغاز کردم. دوستی به نام مجید یوسفی که اکنون در تهران به روزنامه نگاری اشتغال دارد مسوول انتشار ویژه نامه های جوانان ضمیمه ی روزنامه کاروکارگر شده بود. وی آقایان علی ربیعی مدیر مسوول و حسین لطفی سردبیر آن روزنامه را مجاب کرده بود که تیم اش را خود ارنج کند مجید از منهم خواست هر هفته برای این ویژه نامه مقاله بنویسم در واقع مجید یوسفی پای مرا به دنیای روزنامه نگاری باز کرد نمی دانم باید از او سپاسگزار باشم یا به او لعنت بفرستم!(شوخی بود از وی به خاطر کمک هایش سپاسگزارم.) بالاخره آن شروع کارم بود تا رسیدم به گیلان بهتر و در یکسال اخیر هم در اینترنت در وبلاگ شیر خفته (که به طور اختصاصی به خودم تعلق دارد) و سایت گیلنا به مدیریت مهندس امین افقی و اخیرا در یک وب شخصی می نویسم. در همه ی این مدت کارم به دادگاه نکشید زیرا از نظر خودم و برخی از دوستان که با کارم آشنا هستند تا حدی از استعداد گام برداشتن روی لبه ی تیغ برخوردارم. اینبار هم به هیچ وجه گمان نمی کردم عالی ترین سازمان دولتی بخواهد به نوشته ی یک روزنامه نگار در وبلاگ شخصی اش، که میانگین بازدیدش حدود 70 نفر در روز است اینچنین واکنش نشان دهد.

سردار سرتیپ علی عبداللهی در نشست های مختلف با اهالی مطبوعات همواره بر این نکته تاکید می کرد از نشریات و روزنامه نگاران منتقد شکایتی نخواهد کرد اما زیردستان ایشان از یک فرصت خاص بهره جستند و اجازه ندادند کارنامه ی ایشان در عدم کوبیدن بر دهان روزنامه نگار منتقد پاک بماند. او چه بخواهد و چه نخواهد طرف این شکایت است من با خرده پاهایی که پروژه را کلید زدند کاری ندارم طرف قرادادن یک سازمان دولتی با بنده بلحاظ حقوقی و پشت عنوان استانداری گیلان پنهان شدن، از مسوولیت ایشان و استاندار و فعلی و البته همان خرده پاهای آتش بیار معرکه نمی کاهد. من اگر در دادگاه محکوم هم بشوم چنین مساله ای (برخورد با یک روزنامه نگار) در کارنامه ی این اشخاص خواهد ماند تاریخ هم بیرحمانه تر از هر دادگاهی درباره ی اشخاص تکیه زده بر قدرت قضاوت خواهد کرد.

جالب است ما در استان گیلان اتفاقا به عنوان روزنامه نگار، هرگز کار ژورنالیستی به معنای متداول آن انجام نداده ایم و در واقع با متر و معیارهای روزنامه نگاری در جهان متمدن اساسا روزنامه نگار نیستیم! اگر در جهان آزاد کوچکترین تخلفی توسط دولتی ها انجام شود روزنامه نگاران غایله به پا می کنند، وقتی مدیری منصوب می شود تمام زیر و بم زندگی او را در می آورند و به اطلاع مردم می رسانند، حکومت ها هستند که از دست ژورنالیست ها آسایش ندارند نه بر عکس مثل اینجا!

ما کجا و کی کار ژورنالیستی کردیم؟ کدام روزنامه نگار به جد مثلا پرونده های اختلاس در استان را پیگیرانه دنبال کرده است؟ کی آمدیم موشکافی کنیم فلان مدیر چرا با رسوایی رفت و دوباره سروکله اش پیدا شد؟ اصلا کدامیک از ماها جرات داریم برویم ته توی افراد را درآوریم؟ تازه اگر هم باد خبرهایی به گوش مان برساند کدام مان جرات افشایش را داریم؟ از مشکلات آقازاده های شان گفتیم؟ از آنچه فرزندان شان با خود کردند؟ از خانه های قصر گونه شان اینجا و آنجا؟ از مدارس غیر انتفاعی همسران شان؟ از سالی سی بار سفرهای هزینه برشان که بی جهت و با جهت می روند؟ از صیغه کردن ها و شدن ها؟! نه نگفتیم از این پس باید بگوییم؟! 

نه ما که روزنامه نگار نیستیم! طبق معمول این عنوان هم یک شباهت لغوی صرف با عناوین مشابه در جهان دارد مثل هواپیما، قطار، اتوبان، بیمارستان، پارک، دانشگاه، کامپیوتر و هزاران اسم  و عنوان دیگر که شکل دهنده ی دنیای مدرن امروز هستند. ما هم ظاهرا همه ی اینها را داریم اما واقعا اتوبان های ما اتوبان است؟ دانشگاه های ما با دانشگاه های غربی و شرقی و حتا کشورهای تازه سر از تخم درآورده ای همچون آذربایجان و ارمنستان، حتا قابل قیاس است؟ و الخ. خب روزنامه ، رسانه و روزنامه نگار هم در این مملکت قرار نیست همچون همتایان جهانی اش باشد.

ما روزنامه نگاران در انجام وظایف مان آنقدر کوتاهی کرده ایم که یک مقاله ی تحلیلی، مصداق نشر اکاذیب می یابد و مسوولان که قاعدتا بایستی زیر ذره بین امثال من باشند و یک دم نیاسایند به خود جرات می دهند از روزنامه نگار بخاطر تحلیل اش شکایت کنند! خب این ما هستیم که اینان را نازک نارنجی بار آورده ایم اگر به وظایف مان عمل می کردیم اگر آنجاهایی که پول های این مردم بیچاره را حرام و هدر می کنند، آنجاها که مردم گرفتار را روزها پشت درهای بسته نگه می دارند به بهانه ی اینکه جلسه دارند! یا وقتی مرتکب تخلفات عدیده مالی و غیره و ذالک می شوند به رسالت مان عمل می کردیم و با اطلاع رسانی و تحلیل اخبار متخلفان را رسوا می کردیم امروز دیگر یک مقاله که در هیچ نشریه ای منتشر نشد و فقط در بایگانی وبلاگی با بازدید کنندگان محدود آرشیو شده است خواب خرده پاها را آشفته نمی کرد تا چنین واکنش نشان دهند.

اصلا فکر کرده اید چرا قریب صد سال است به دنبال متاعی به نام دمکراسی دویده ایم اما هنوز خرما بر نخیل است و دست ما کوتاه؟ چندباری هم که این متاع را با دستان مان لمس کردیم به راحتی از کف ما لیز خورده و رفت که رفت! برای اینکه رکن چهارم دمکراسی در اینجا همواره لنگیده است. استبدادیون هم خوب تشخیص داده اند برای همین است که از هر چه بگذرند از مطبوعات و رسانه های آزاد نمی گذرند برای همین است که عراق، افغانستان و پاکستان هم رادیو و تلویزیون خصوصی و غیردولتی دارند اما در اینجا معتمدین نظام هم که تصادفا باد «صبا» به سرشان می خورد به ناگاه پشیمان می شوند!

جالب است استبدادیون به خوبی کارکرد رسانه های آزاد و مردمی را دریافته اند و با همه ی توان می کوشند دهان های حامل زبان دراز را خرد کنند اما آزادیخواهان و کسانی که دم از دمکراسی خواهی می زنند هنوز ارزش و اهمیت رکن چهارم دمکراسی را درنیافته اند! در هر صورت نمی خواستم مقاله بنویسم اما وقتی دل پُر باشد چنین می شود!

سرتان را درد نیاورم بنده روز هفده دیماه یعنی چند روز دیگر باید در دادگاه عمومی رشت جوابگوی اتهامی باشم که به خاطر نگارش مقاله ای در این وبلاگ به من نسبت داده شده است. هنوز وکیل نگرفته ام و احتمالا هم نخواهم گرفت. هنوز حتا دفاعیه هم ننوشته ام که البته اینرا خواهم نوشت. اگر تبرئه نشوم احتمالا درخواست تجدیدنظر نخواهم کرد. البته باید این نکته را یادآوری کنم همه ی تصمیمات ام قایم به ذات نیستند، و هستند کسانی که می توانند بر من تاثیر بگذارند. اما تا این لحظه تصمیمم اینست که اگر محکوم شدم درخواست تجدیدنظر نکنم، تا خاموش کردن یک روزنامه نگار منتقد در کارنامه ی سرتیپ عبداللهی و حاجی قهرمانی همواره باقی بماند.

حداکثر مجازات تعیین شده برای اتهامی که به بنده وارد شد نیم میلیون تومان جریمه، 50 ضربه شلاق و یکسال زندان است. اگر آن کسانی که می توانند مرا وادارند کاری که دوست ندارم را انجام دهم اجازه دهند خودم دلم می خواهد اگر اشد مجازات هم برایم صادر شد از آن استقبال کنم. چون اعتقاد دارم اینها هزینه های ضروری است که می بایست پرداخت شود این که چیزی نیست برای آن متاع گرانبهایی که ما در حسرتش می سوزیم لذا معتقدم بسیار بیش از اینها باید هزینه داد و بسیارانی هزینه های گزافی داده و هنوز می دهند. 

نکته ی جالبی که در این ارتباط توجه ام را جلب کرده و فکر می کنم مسوولان استان که به اینگونه مسایل حساس هستند می بایست بدان توجه ویژه ای مبذول دارند پوشش خبری است که به ماجرای شکایت استانداری و دادگاهی شدنم داده شده است. من هر از گاه اسمم و یا نام وبلاگم را در یاهو و گوگل سرچ می کنم اینکاری است که بسیاری از فعالین سیاسی،فرهنگی،اجتماعی و حتا هنری ، ورزشی هم انجام می دهند. نتایج سرچ در یاهو جدا باعث حیرتم شد زیرا دیدم ده ها سایت، خبرگزاری، وبلاگ و پایگاه اطلاع رسانی این خبر را کار کرده اند. البته همه ی علی انجم روز های بالا آمده در یاهو و گوگل مربوط به محاکمه ی من نیست اما نود درصدشان به همین مساله مربوط می شدند.

باز جالب تر اینکه یک نهاد حقوق بشری بین المللی نام مرا بخاطر احضار شدن (خدا به خیر کند اگر محکوم شوم!) به دادگاه به عنوان مصادیق نقض حقوق بشر در آبان ماه و آذرماه 86 آورده است. من روح ام از اینکه این خبر چگونه به چنین نهادی رسیده بی خبر است لابد از خبرگزاری ها برداشت کرده اند. اصولا علاقه ای هم ندارم کسی داد امثال مرا بیرون از خانه بستاند این را برای خود و همفکرانم حقارت آمیز می دانم ما که صغیر نیستم، باید مبارزه کنیم تا حقوق مان نقض نشود اگر هم شد که در این عصر و زمانه بسیار هم می شود باید خودمان در مقابل اش بایستیم. من بیگانه ستیز نیستم اما تجربه و دانش اندکم به من اثبات کرده است بیگانگان دل شان برای ما نسوخته و اعتقاد دارم بسیاری از بدبختی های ما زیر سر همین آمریکا ، اروپا و شرق و غرب است. البته نمی خواهم گناهان خودمان را نادیده بگیرم و فرافکنی کنم و همه چیز را به گردن دیگران بیندازم. ما در حق خود کم جفا و جنایت نکرده ایم اما در جایی از تاریخ نخوانده ام بیگانه برایمان دایه ی مهربان تر از مادر بوده باشد. البته نمی دانم شاید آن نهاد حقوق بشری ایرانی باشد، که در این صورت توضیحاتم بلاوجه بوده و حتا برای توجه شان به مسایل حقوق بشری در میهن اهورایی مان می بایست از ایشان سپاسگزار باشم.

لازم است به نکته ای اشاره کنم وقتی برای من و همکارم آرش بهمنی مشکلات مشابه دادگاهی شدن پیش آمد (البته برای او ، بابک مهدیزاده و کوهزاد اسماعیلی حکم هم صادر شد و عنقریب دادگاه تجدیدنظرشان برگزار می شود) اتفاقا بنا را بر این گذاشتیم که مساله را رسانه ای نکنیم ، به قول معروف سرو صدا راه نیندازیم. دلیل این مدعا هم اینست که بنده سردبیر و آرش دبیر تحریریه گیلان بهتر هستیم بروید گیلان بهتر یک ماه گذشته را بخوانید چه درباره ی احضار من و چه دادگاهی و احکامی که در دادگاه بدوی برای این بچه ها صادر شد گیلان بهتر به زدن اخباری کوتاه در چند خط اکتفا کرد. کسی هم تحلیلی یا گزارشی ننوشت. نمی دانم شاید این روش ما اشتباه است اما تا امروز بنای ما این بود که این مسایل را رسانه ای نکنیم. من حتا اخیرا مقاله ای درباره ی فشار بر روزنامه نگاران گیلان نوشتم که اتفاقا با انتقادات بسیاری مواجه شد خواستم نشان دهم قصد مظلوم نمایی و شلوغ کاری نداریم.

درباره ی تاریخ دادگاه علاوه بر خبر کوتاهی که در گیلان بهتر زدیم چند خط هم در گیلنا کار کردیم این تنها کاری بود که توسط من و دوستانم درباره ی خبررسانی در این رابطه انجام شد اما چطور و چگونه خبری که در دوران ازدیاد اخباری این چنین و حتا بسیار بسیار تلخ تر از این، ابعاد گسترده رسانه ای یافته را نمی دانم شاید شاکی و محرکین این شکایت بدشانس بودند! لابد فکر می کردند دست یک روزنامه نگار و منتقد سیاسی را زیر سنگ بردن، بی سروصدا مقدور است! شاید هم خیال می کنند در عهد ناصری به سر می بریم که یک خبر به مهمی ترور شاه ، تا به همه ی نقاط ایران برسد سالی به طول خواهد انجامید! احتمالا برخی از صد سال قبل تاکنون خفته اند و نمی دانند در عصر پسا اطلاعات بسر می بریم.

در هر صورت این دادگاه که دوشنبه برگزار می شود در کارنامه ی من ، شاکیانم و همچنین عوامل خرده پا و گُنده پای استان گیلان خواهد ماند.

شاید حیف بود دولت نهم با این اوصافی که دارد و همه از آن مطلع اند بیاید و برود اما در گیلان با آنهمه سابقه ی آزادیخواهی در چنین دوره ای، روزنامه نگاری منتقد ذبح نشود! این نکته را باید مورد تاکید قرار دهم من و دوستان دیگری که به تور قانون ؟! خورده ایم دقیقا جرم مان نوشتن بوده است یعنی آقایان اگر تمام زندگی علی انجم روز را زیر و رو کنند چیز دیگری نمی یابند و این را خود خوب می دانند الا اینکه دروغ های خود و یا جوسازی عده مریض الطبع تنگ نظر را باور کنند! من اگر از خودم مطمئن نبودم اینگونه ادعا نکرده و پا در چنین میادین پُر از مینی نمی گذاشتم و اینگونه آنچه را که حقیقت می پندارم فریاد نمی زدم. شعورم هم می رسد در عرصه ی سیاست رقبا همواره جوانمردانه رقابت نمی کنند و بسیار اتفاق افتاده است که دست روی نقاط ضعف حریف می گذارند منهم بخصوص از وقتی در گیلان بهتر کارم را آغاز کردم و این نشریه به مهمترین تریبون منتقد دولت نهم در استان گیلان تبدیل شد به این امر واقف بوده و هستم که اگر من، اسحاق راستی، آرش بهمنی، نعمت اله اکبری و همه ی دوستانی که همراه هم هستیم کوچکترین گافی حتا در عرصه زندگی شخصی مان بدهیم باید دور اینکار را خط بکشیم چون بدون تردید زیر ذره بین بوده و برای دشمنان، رقبا و هم چنین دشمنان دوست نما، سیبل هستیم. 

شاکی بنده هم باید تبعات محکومیت احتمالی یک روزنامه نگار منتقد که فقط عقیده اش را نوشته است بپذیرد. وقتی احضار و تعیین تاریخ دادگاه حقیر چنین انعکاسی داشته به احتمال قریب به یقین مجازات یک روزنامه نگار مخفی و در پرده  نمی ماند و مهمتر از همه اینکه از لوح تاریخ این استان و کارنامه ی مدیریتی مدیران دولت نهم در گیلان پاک هم نخواهد شد.

این نکته ای است که می بایست آقایان سردار عبداللهی و حاج آقا قهرمانی بدان توجه ویژه ای مبذول دارند چون چه بخواهند و چه نخواهند در این رابطه مسوولند. مسوولیتی ناشی از مسوولیت شان، که البته کوتاه است و بالاخره تمام می شود و می رود، به قول دوستی که می گفت اگر کرسی قدرت وفا داشت که به قدرتمداران فعلی نمی رسید و اکنون باید آنان که فقط نامی از ایشان بد یا خوب در تاریخ مانده و بعضا هم حتا نامی از ایشان نمانده بر آن تکیه می زدند.

آری آنچه کارنامه ی اشخاص را می سازد همین چیزهاست. ممکن است یک مدیر در دوران مدیریت اش صد پل و جاده افتتاح کند یا کلنگش را زمین بزند اما فردا که کارنامه اعمالش مورد بررسی قرار می گیرد آنچه که چشم ها را متوجه خود خواهد کرد مجازات یک نویسنده است. کسانی هم که می خواستند با پیروی از سیاست نصربالرعب یک گرد وخاکی در استان به پا کنند تا نفس ها در سینه ها حبس شود بهتر است تجدید نظر نمایند توصیه می کنم بر خلاف عادت مالوف شان یکبار هم که شده تاریخ را ورقی بزنند تا دریابند اینگونه گرد و خاک به پا کردن ها، ترس ها را می ریزد، روها را باز می کند حتا ممکن است پته ها روی آب ریخته شود و در یک کلام از قضا زبان باز کن است و نه نفس بُر!

من نتیجه ی سرچ(جستجوی) نامم در یاهو را البته تا گزینه ی 40 در اینجا می آورم. بلکه مدیریت ارشد استان متوجه شود برخی خرده پاها چطور پوست خربزه زیر پای شان انداخته اند. این مقاله نه اتمام حجت بود نه تهدید و نه خواهش، فقط یک توجه دادن و یادآوری به بعضی ها است که گیرم پرواز را ممنوع کردید با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟! توجه دادن به استاندار سابق و لاحق است که خرده پاها از اعتبارشان هزینه کرده و می کنند و کارنامه ی شان را ممهور به مهری می کنند که نجنبند هرگز پاک نخواهد شد. اگر این مساله و مسایلی از این دست جمع و جور نشوند و یا باز تکرار شوند در کارنامه ی مدیران فعلا بر سرکار درج خواهد شد کارنامه ای که مطمئنن روزی به طور دقیق واکاوی و  بررسی می شود. اینگونه قضایا ممکن است بیش از افتتاح پل ها و قیچی زدن روبان های رنگارنگ پروژه های خرد و کلان مورد توجه قرار گیرد و در آینده ای که خیلی هم دور نیست این دسته از مدیران را به تعداد پل و پروژهایی که در دوره ی شان کلنگ زنی شد نشناسند بلکه از ایشان به اینکه در دوره شان چطور و چند دست و قلم روزنامه نگار شکسته شد یاد کنند.

بد نیست شما هم نگاهی به این لینک ها (که البته برخی هایشان فیلترهستند) بیندازید و ببینید چگونه خرده پاها به بهانه ی درج مقاله ای در یک وبلاگ غوغایی آفریدند!

دویچه وله المان

http://www.dw-world.de/popups/popup_imagegalleryimage/0,2180,3051106_gid_3051034_lang_22_page_1,00.html