ترانه ی «گریز» از اردلان سرفراز که ابراهیم حامدی اجرا کرد:
به تو از تو می نويسم
به تو ای هميشه در ياد
ای هميشه از تو زنده
لحظه های رفته بر باد
وقتی که، بن بست غربت
سايه سار قفس ام بود
زير رگبار مصيبت،
بی کسی، تنها کس ام بود
وقتی از آزار پاييز
برگ و باغم ، گريه می کرد
قاصد چشم تو آمد
مژده ی روييدن آورد؛
به تو نامه می نويسم
ای عزيز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو
گم شد و به قصه پيوست
ای هميشگی ترين عشق
در حضور حضرت تو
ای که می سوزم سراپا
تا ابد در حسرت تو
به تو نامه می نويسم
نامه ای نوشته بر باد
که به اسم تو رسيدم
قلم ام به گريه افتاد
ای تو يارم، روزگارم
گفتنی ها با تو دارم
ای تو يارم،
از گذشته يادگارم
به تو نامه می نويسم
ای عزيز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو
گم شد و به قصه پيوست
در گريز ناگزيرم
گريه شد معنای لبخند
ما گذشتيم و شکستيم
پشت سر پل های پيوند
در عبور از مسلخ تن
عشق ما از ما فنا بود
بايد از هم می گذشتيم
برتر از ما عشق ما بود
و در آخر، تکه کلامی از علی انجم روز: 
گریه کردم خجالت نکشیدم، گریه می کنم خجالت نمی کشم، خجالت می کشم به جای همه ی آنانکه بغض در گلوی من و ما کاشتند، دو دسته اند این گریه کاران و بغض نشانان، دسته ای هنوز حرف می بافند، دروغ نشخوار می کنند، گریه و همدلی پیشکش اینان، دیگر چرا، آخر به چه، مستانه می خندند!؟ دسته ای دیگر که پشیمانی، اگر بر زبان شان نیست جاری، در رخساره ی شان سخت هویداست، اینان هم حتا، دستی بر شانه هایم نمی گذارند، لااقل عذر نمی خواهند، یا در سکوت و بی صدا با تقدیم دستمالی که اشک ام را پاک کنم، لااقل این چنین عذر تقصیر آورند، بلکه از گناه شان بکاهند، می دانم حق ندارم، حق نداریم گریه آور شویم یا باشیم، اما این حق مسلم من است که در گاه درد کشیدن، گریه کنم، در گاه سراپا غرق غصه و اندوه بودن، دلم می خواهد گریه کنم اینبار نه بی صدا، آنقدر پر صدا، که قهقه ی مستانه ی جاهلان، در طنین هق هق ام گم شود، آری گریه حق مسلم من است، باور کردنی نیست ولی حقیقت دارد، من درون خانه هم، آری خانه ام، بغل به بغل غربت زده گان جهان می زنم بس که غریب ام، حتا راهی برای «گریز ناگزیرم» نیست، پس بی خجالت گریستن را نگیرید از من و ما، آخر این حق مسلم ماست، دلم می خواست زندگی کنم، نمی شود؟ نمی گذارید؟ پس نگیریدش از من، حق مسلم ام ، گریستن را، وای دلم می خواهد، این بغض به شکوه کوه، بشکند، این اشک به سیل آسایی باران ببارد، رودی شود، بدان گسترده دریا، بریزد اندکی آرام گیرم دمی شاید، بیاسایم، «دلم می خواد گریه کنم، گریه کنم گریه کنم...!»
|
+|
نشریه ی الکترونیکی شیر خفته در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387
|
هنوز مسوولان شهری و حامیان پرنفوذشان روی ماجرای پر حرف و حدیث پل جانبازان خاک نپاشیده تا از اذهان عمومی زدوده شود خبرهای تازه و تاسفبارتری درباره ی عملکرد شورای اسلامی شهر رشت و شهردار به گوش می رسد. طبق شنیده ها، بخش بزرگی از کارگران شهرداری که از محروم ترین و سخت کوش ترین اقشار جامعه هستند حقوق دریافت نکرده اند. هر چند این وضعیت بر چند شهر دیگر گیلان نیز حاکم است اما آنچه باعث شگفتی است عدم شفافیت مالی شورا و شهرداری است. معلوم نیست آنان که بر کرسی باصطلاح انتخابی شورا تکیه زده، و علی القاعده فقط باید به شهروندان پاسخگو باشند پشت شان به کدامین کوه است که حتا حاضر نیستند به پرسش ها و ابهامات پاسخ دهند؟! 
ادوارنیوز:اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با آیت الله منتظری دیدار و گفتگو کردند به گزارش دفتر آیت الله منتظری در اين ديدار ابتدا يكى از دانشجويان ضمن ابراز تشكر و قدردانى از فرصت پيش آمده ، اوضاع و شرايط فعلى دانشجويان و فعاليت هاى دفتر تحكيم وحدت در سى امين سالگرد انقلاب را به شرح ذيل ارائه كرد...
در روزنامه کارگزاران در حمایت از عبدالله نوری نوشته بودم فارغ از تمامی نقدهایی که در انتخاب ایشان به عنوان کاندیدای یک حزب سکولار خاص گرا داشتم اما اکنون متاسفانه باید بگویم که آنچه اصلاح طلبان حکومتی بر سر خود و دیگران آورده بودند و «ما» هم اصلی ترین منتقدانشان بودیم اکنون خود داریم بر سر خود و هوادارانمان می آوریم هرچند در اشلی کوچک تر.